|
Min di kûrahiya xewa xewna xwe de, xewnek didît.
Kulekên þahîyê di banê dilê min de vedibûn. Tîrêjên hêviyê di nav xwîna rahên laþê min de dipijilîn. Bûtikên(xonçên) dilgeþî û hêviyê di dilê min de dibiþkuvîn…
Welatê min ji bin lingan filitîbû. Aþtî û aramî di navbera gelên herêmê de pêk hatibû. Her çar sînorên mayînkirî ji holê rabûbûn. Çûn û hatin bêpasaport bû…
Wekhevî û biratiyê singê xwe di axê de kuta bûn. Zordestî, serdestî, desthilatdarî û koledarî bidawî bûbûn…
Yekîtî û hevkarî di navbera hemû partî, rêxistin, kom û komeleyan de pêk hatibû. Hemûyan dev ji berjewendiyên xwe yên kesane û partîzane berdabûn, bi hev re, bi rêbazên demokratîk welateke serbixwe û azad ava kiribûn… Hesûdî, nexesî, kîn, buxz, çavnebarî, dijminatî, fesadî, bêbextî, nemerdî, xaîntî, sîxurî, caþtî û tolhildanê cihê xwe ji hêz, rêz, rêzdarî û evînê re hiþtibû.
Zagonên demokratîk hatibûn çêkirin. Dat hatibû rûniþtin, êþkence û tadayî nemabû. Mafên mirovan nedihat binpêkirin… Cûdatî di nav mêr û jinan de nemabû. Tadayî û çewsandin li ser ziman, çand û hunera kêmnetewan tunebû…
Þênî weke mûriyan dixebitî. Aborî û bazirganî geþ bûbû. Herkes bikêf û bextiyar bû. Li herderê dû ji pêxîringen fabrîkan, karxanan û kargehan dikiþiya. Kiþt û kal bi metodên modern pêk dihat… Cudatî di navbera bajar û gundan de nemabû. Av, elektrîk, telefon, rê ketibûn hemû gundan. Bajar, bajarok û gund, ji nû ve ava û bi rêkûpêk bûbûn. Sûk, kolan û kûçe paqij û pûrûpak bûn. Park û baxçeyên zarokan bi gul û çiçekan hatibûn xemilandin. Herderên welat bi rê, þahrê û rêhesinan weke tevnepîrik hatibû hûnandin… Girtîgeh, zindan, padîgan û leþgergeh hilweþiyabûn. Dibistan, xwendegeh, zanîngeh û Zanko li bajar, navçe û gundan hatibû reþandin. Mistewa zanist û zanyariyê bilind bûbû. Çand, wêje û huner geþ bûbû. Fikr û raman serbest û azat bû. Nezanî, xizanî, tazîtî, birçitî, rebenî, stûxwarî û belengazî ji holê rabûbû. Ti kesekê/kî bêmal û bêkar tunebû…
Av û bendav di xizmeta gel de bûn. Dehl, daristan û giya çiya û banî xemilandibûn. Gelî, dol, mesîl û deþt bi kulîlk, gul û gulbendan kemilîbûn. Nêçîr û nêçirvanî qedexe bû. Þêr, keftar, beraz, hirç, gur, rovî, kevroþk, weþeq, kûze, pezkûvî, xezal, ask ji nû ve li çiyan û baniyan bela bûbûn û hurr digeriyan û diçêriyan…
Li zozanan Quling bêtirs diqingiyan. Bilbil, kew, kevok û qumriyan bi dilþadî dixwendin. Qaz û werdekan di çem û golan de bikêf avjenî dikirin… Agirê Kawa di Newrozan de, li ser lûtkên çiyayên azad û li bajarên bêtirs geþû gur dibû.
Xwezî ez bi wan hestên xwe yên nepixî, di vê xewna ku min di xewna xwe de dîtibû, de her tim bimama û hetan û hetayê ti qet hîþyar nebûma!...
Ev nivîs bi giþtî 629 caran hatiye xwendin
|
